Eerste avond en eerste dag op Ko Phangan

Ja ja daar zijn we weer. Lig je heerlijk op het strand, althans ik zit in een redelijk comfortabele stoel in de schaduw lekker een boekje te lezen en pa en el liggen te luieren op een strandbedje, pakken de donkere wolken zich boven je samen.

Op een 2 honderd meter afstand in zee zie ik me daar een paar donkergrijze donderwolken aankomen, dat ik denk nou nou dat hebben we toch ook weer niet verdiend. Maar ja niets is veranderlijker dan het weer en zeker op een eiland niet. Al kijkend achter me (over de bergtoppen heen) zie ik een nog donkerdere wolk(en) verschijnen en besluit dan om de luierende oudjes (deze term vinden ze natuurlijk niet leuk) te wekken en te waarschuwen voor het naderende onheil. Ze zien, tesamen met hun mede strandgenoten in dat het niet al te lang meer kan duren dat het kan gaan regenen.

Snel pakken ze hun spullen en badlakens op en nog voordat we de veilige daken kunnen bereiken vallen de eerste druppels uit de dreigende wolken naar beneden. Koud hebben we onze billetjes gevleid op 2 comfortabele banken van het restaurant, begint het me daar toch te regenen. Nou ja zeg maar gerust te hozen. Al het water uit het IJselmeer schijnt in 1 keer naar beneden te komen. Begin al angtigs om me heen te kijken naar hout, nagels en gereedschap om de Ark van Thieu te gaan bouwen, maar na een kwartier hozen dat het je lief is begint het langzaam aan weer te druppelen. Gelukkig het wordt toch weer wat droger.

Voor diegene die wel eens in Azie geweest zijn, kunnen wellicht volgende passage overslaan, of met een glimlach rond de mond verder lezen. Electriciteitsdraden hangen hier in bosjes langs de wegen en een wirwar aan draden gaan of een huis in of uit. Dat weet je niet, maar wat we wel weten is dat het electriciteit technisch hier in Azie nog niet geheel op het niveau van Europa is. Feit is wel dat met zo'n regenbui als we nu gehad hebben er geheid ergens kortsluiting moet ontstaan en jawel......... al gauw zitten we in het donker. Het is zelfs zo donker dat we niet meer zien of horen wat we tegen elkaar zeggen, laat staan dat je je drankje nog kan vinden.

Genietend van de regen en daarna besluiten we om de avond door te brengen met een soort Thaise tapasavond. We zitten tenslotte als een vorst in onze banken. Lekker een thaise loempia'tjes besteld vergezeld van een lekker drankje, genieten we van de afwisseling van donker en licht. Ja zo snel als het licht hier uitvalt zo snel gaat het ook weer aan, maar dan geschiedt het onheil echt en zitten we lekker in het donker te borrelen en te eten. Althans voor zover we de glazen en het bord met eten kunnen vinden.

Het gehele restaurant zit vol. Opeens zegt een van mijn reisgenoten dat in het winkeltje hiernaast (zeg op 10 meter afstand) blijkt dat ze zaklampen verkopen. Ja das lekker, zitten we in het donker en blijkt er in onze nabijheid toch licht te zijn. Iedereen in het restaurant behelpt zich met lampjes uit vervolgen Ipods, Ipads, video camera's of zelf meegebrachte zaklampen.

Afijn het licht floept aan, het hele restaurant begint te applaudiseren (alsof we de gehele avond naar een magic show hebben gekeken) en we besluiten om hiervan gebruik te maken en 2 zaklampen in de winkel aan te schaffen. Eindelijk hebben we de felbegeerde zaklampen in onze handen en gevuld met batterijen die ongeveer 3 keer zo duur zijn dan de lampen zelf, valt het licht niet meer uit. Al met al toch nog een dure investering voor 2 lampen, 4 batterijen voor 400 Baht als je ze niet meer kan gebruiken. Hierbij voor de liefhebber die nog geinteresseerd in 2 zaklampen met batterijen, nooit gebruikt en van een oude dame en heer geweest :))))) meldt je en we komen vanzelfsprekend tot een goede deal.

Na nog wat drankjes en wat hapjes besluiten we om op het balkon gebruik te maken van een lekker drankje en daarna lekker het bedje op te zoeken. Airco'tje aan en lekker snurken, want morgenochtend is het weer vroeg dag, want we hebben afgesproken dat we om 09.00 gaan ontbijten.

Welterusten

Oeps vergeet ik bijna dat ik hier ook de eerste dag moet beschrijven op het mooie eilandje Ko Phangan. Nou dat zal snel lukken, want veel is hier niet te doen. Stoelen en bedjes aan het strand en zwembad waar we ruimschoots gebruik van maken en onze welverdiende rust zoeken. Al lezend, puzzelend, kletstend, pootje baden in zee en in zwembad (oke ook wat wandelen in zee is lekker) komen we de dag door. Heb overigens wel door het mulle zand een 10 minuten lopen naar een tentje hier verderop. Had El 's ochtends gezien en was wel gezellig om te lunchen. Heb ik weer, maar ja ze roepen beide in koor dat wat je van ver haalt lekker is en al sjokkend langs de waterkant en zand in mijn schoenen krijgend loop ik dan maar mee.

Oke toegegeven is een leuk tentje en lekker gegeten, maar moet nu ook weer terug lopen. Van al dat geloop is ondergetekende toch wel moe geworden en we besluiten om de middag al net zo actief door te brengen als de ochtend, dus weer dezelfde bekende bedjes en stoeltjes en weer dat slenteren door zee en in het zwembad. Denk dat ik als ik thuis kom toch nog wel een paar weken vakantie nodig heb in een rustoord. Maar dat zien we dan wel weer.

Nog een borreltje op het balkon en het is alweer tijd om te gaan slapen.

Nu echt wel welterusten

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer